Nam ceteris in rebus síve praetermissum sive ignoratum est quippiam, non plus incommodi est, quam quanti quaeque earum rerum est, in quibus neglectum est aliquíd.

• Nam ista vestra: Si gravis, brevis;
• Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere.
• Praeterea et appetendi et refugiendi et omnino rerum gerendarum initia proficiscuntur aut a voluptate aut a dolore.

Quae enim mala illi non audent appellare, aspera autem et incommoda et reicienda et aliena naturae esse concedunt, ea nos mala dicimus, sed exigua et paene minima.

• Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don.
• Numquam hoc ita defendit Epicurus neque Metrodorus aut quisquam eorum, qui aut saperet aliquid aut ista didicisset.
• Nam ista vestra: Si gravis, brevis;
• Quod cum ita sit, perspicuum est omnis rectas res atque laudabilis eo referri, ut cum voluptate vivatur.

An quae de prudentia, de cognitione rerum, de coniunctione generis humani, quaeque ab eisdem de temperantia, de modestia, de magnitudine animi, de omni honestate dicuntur?

• Itaque e contrario moderati aequabilesque habitus, affectiones ususque corporis apti esse ad naturam videntur.
• Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget.

Nam ceteris in rebus síve praetermissum sive ignoratum est quippiam, non plus incommodi est, quam quanti quaeque earum rerum est, in quibus neglectum est aliquíd.

• Nam ista vestra: Si gravis, brevis;
• Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere.
• Praeterea et appetendi et refugiendi et omnino rerum gerendarum initia proficiscuntur aut a voluptate aut a dolore.

• Cum sciret confestim esse moriendum eamque mortem ardentiore studio peteret, quam Epicurus voluptatem petendam putat.
• Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem.
• Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.
• Minime vero istorum quidem, inquit.
• Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem.

Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit.

Sic est igitur locutus: Quantus ornatus in Peripateticorum disciplina sit satis est a me, ut brevissime potuit, paulo ante dictum.

• Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint.
• Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba.
• Quis Pullum Numitorium Fregellanum, proditorem, quamquam rei publicae nostrae profuit, non odit?
• Hoc tu nunc in illo probas.

Restat locus huic disputationi vel maxime necessarius de amicitia, quam, si voluptas summum sit bonum, affirmatis nullam omnino fore.

• Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare.
• At certe gravius.
• Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego?

• Scrupulum, inquam, abeunti;
• Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria.
• Stuprata per vim Lucretia a regis filio testata civis se ipsa interemit.
• Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris.
• Positum est a nostris in iis esse rebus, quae secundum naturam essent, non dolere;

Quid autem dici poterit, si turpitudinem non ipsam per se fugiendam esse statuemus, quo minus homines tenebras et solitudinem nacti nullo dedecore se abstineant, nisi eos per se foeditate sua turpitudo ipsa deterreat?

Praeclare enim Plato: Beatum, cui etiam in senectute contigerit, ut sapientiam verasque opiniones assequi possit.

• Num quid tale Democritus?
• Hoc enim identidem dicitis, non intellegere nos quam dicatis voluptatem.

• Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt.
• An hoc usque quaque, aliter in vita?

Quibus ex omnibus iudicari potest non modo non impediri rationem amicitiae, si summum bonum in voluptate ponatur, sed sine hoc institutionem omnino amicitiae non posse reperiri.

Virtutis enim beataeque vitae, quae duo maxime expetenda sunt, serius lumen apparet, multo etiam serius, ut plane qualia sint intellegantur.

• In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret.
• Quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit?
• Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit?
• Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis.
• Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur.
• Eadem fortitudinis ratio reperietur.